Αθυμόλακος - Ασκύφου, Λευκά Όρη, Athimolakos - askifou Lefka Ori , Crete, Greece

  Μέσα του Μάη έχοντας δυο μέρες κενό  αποφασίσαμε με το Βασίλη να τις ξοδέψουμε  στις Μαδάρες. Μη έχοντας κάτι συγκεκριμένο στο νου ανηφορίσαμε το χωματόδρομο που ξεκινάει από τον Άγιο Μόδεστο στο ψυχρό πηγάδι Κεραμιών προς μια γνώριμη τοποθεσία, τον Αθυμόλακο. 

  Αφού εξαντλήσαμε τον χωματόδρομο αρχίσαμε απογευματάκι να ανηφορίζουμε το λούκι που σχηματίζουν οι κορυφές Ψαρή και Κριαρικό. Μετά τα γιοφύρια αφήσαμε στα δυτικά τη Μαύρη  και ανεβήκαμε στο Όρνιο. Από κει κατηφορίσαμε στη Λιβάδα με  στόχο το οροπέδιο Κατσιβέλι και το καταφύγιο που μένει πάντα ανοικτό όπου και διανυκτερεύσαμε.

 Την επόμενη ακολουθήσαμε πορεία ανατολική ανεβήκαμε στη Σβουριχτή και στη συνέχεια στο Μέσα Σωρό. Από εκεί κατηφορίσαμε για τη θέση Σιδεροπορτί και ακολουθήσαμε το μονοπάτι  Ε4 ως το Αμουδάρι και στη συνέχεια το Ασκύφου.

 Συνολικά μας πήρε 12 ώρες για το Ασκύφου Η διαδρομή αναπτύσσεται στο σύνολό της σχεδόν στο  ερημικό και τραχύ "μαδαρό" τμήμα του βουνού και είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Το πεδίο είναι "σεληνιακό" με τεράστιες δολίνες και πολλά βάραθρα ιδιαίτερα ανατολικά από το Σιδεροπορτί ως και το Κακό Καστέλι όπου εμφανίζεται ξανά βλάστηση.

 Προς Γιοφυράκια πάνω από τον Αθυμόλακο, διακρίνεται η κατάληξη του χωματόδρομου.

Κατηφορίζοντας από Όρνιο προς Λιβάδα, Γριάς Σωρός και Σβουριχτή.

 Σβουριχτή στο βάθος ο Βολακιάς.

Λιβάδα, Όρνιο και Άγιο Πνεύμα

Οι νότιες κορυφές όπως φαίνονται από το Μέσα Σωρό

Από Μέσα Σωρό προς ΒορειοΑνατολικά, Στο βάθος Κάστρο και Φανάρι.

Το Κακό Καστέλι

Το οροπέδιο της Νιάτου.

Γενική εικόνα της διαδρομής..

  Διαδρομή από  Βόλικα προς Ασκύφου που έχουν καταγράψει ο Γιώργος Σιδηράς και ο Μανώλης Αρμουτάκης.

Πλατυβόλα - Ασκύφου

 

Βαθιά Σέλη - Κατσίγιαννη Μύτη, Λευκά Όρη - Vathia Seli - Katsigianni miti, lefka Ori, Crete, Greece

Η πληροφόρηση από το Βασίλη ήταν πως το ραντεβού για το μελίσσι του Βίγλη ήταν Παρασκευή μεσημέρι στο ξυλόσκαλο, ο τρύγος θα ξεκινούσε το βράδυ.

Μερική απογοήτευση καθώς δε μπορούσα να βρεθώ εκεί πριν το Σάββατο το πρωί και θα έχανα την ευκαιρία να συμμετέχω στο τρύγο που γίνεται μια φορά το χρόνο.
Ο Βίγλης έχει τις μέλισσες στο φαράγγι του Μότη ένα παραφάραγγο της Σαμαριάς και συνεχίζει μία παράδοση μελισσοκόμων που κρατάει για πάνω από δύο γενιές, η διαδικασία του νυχτερινού τρύγου σε ένα τέτοιο μέρος με παρέα φίλων είναι πάντα πρόκληση

Και πάλι όμως προλάβαινα να παρακολουθήσω τη διαδικασία μεταφοράς του μελιού προς τον οικισμό της Σαμαριάς και επιπλέον θα είχα την ευκαιρία να περπατήσω το υπόλοιπο ΣΚ κάποια διαδρομή μέσα στο δρυμό της Σαμαριάς, καθόλου άσχημα.

Σάββατο πρωί ακολουθώντας της οδηγίες μέσω sms που είχα λάβει και μετά 2 ώρες πεζοπορία από το ξυλόσκαλο είδα μπροστά μου να αιωρούνται δυο τενεκέδες σε ένα συρματόσχοινο, είχα φτάσει.

Μέχρι το μεσημεράκι με τη συμμετοχή όλων τα μουλάρια είχαν φορτωθεί και είχαν πάρει το δρόμο για την Αγία Ρουμέλη. Ακολουθήσαμε τη πορεία τους μέχρι τη διακλάδωση με το Μιτατούλι όπου εγώ και ο Βασίλης αρχίσαμε να ανηφορίζουμε.

Για συνέχεια αποφασίσαμε να κάνουμε τη Βαθιά Σέλη και να φτάσουμε Αγιά Ρουμέλη περπατώντας τη κόψη της Ανατολικής πλαγιάς του φαραγγιού της Σαμαριάς τη Κατσίγιαννη μύτη.

Η επιλογή αποδείχθηκε εξαιρετική αφού όλη η διαδρομή εκτυλίσσεται σε περιοχή εντελώς παρθένα όπου η φύση κάνει τη δουλειά της ανεμπόδιστα καθώς η ανθρώπινη παρουσία ακόμη και η ορειβατική είναι ελάχιστη ως μηδενική.

Η συνολική διάρκεια περπατήματος της διαδρομής είναι περίπου 13 ώρες με αφετηρία από τον από τον οικισμό της Σαμαριάς.

Το κύριο χαρακτηριστικό που πρέπει να λάβει κανείς υπόψιν του είναι πως ξεκινώντας από τον οικισμό Σαμαριάς (350μ υψομ) προς Βαθιά Σέλη της οποίας το διάσελο βρίσκεται στα (1660μ υψομ.) έχει μπροστά του 1300 μέτρα υψομετρικής διαφοράς το οποία έχουν πολλή μεγάλη κλίση και είναι αρκετά απαιτητική.

Επίσης κάτι που πρέπει να γνωρίζει κανείς είναι πως για την ολοκλήρωση της διαδρομής είναι απαραίτητη η προσπέραση 5-6 σημείων αρκετά εκτεθειμένων.



Το μελίσσι βρίσκεται στο Φαράγγι του Μότη, αλλά 50 μέτρα ψηλότερα από τη κοίτη του, για το λόγο αυτό χρησιμοποιείται συρματόσχοινο για τις μεταφορές.


Τα μουλάρια που είχαν έρθει από το Καράνου για τη μεταφορά περιμένουν "απρόθυμα" τη φόρτωση.


Στο φαράγγι του Μότη, διακρίνονται στο βάθος οι Πάχνες.


Η αρχή του ρέματος που περνάει από το Μιτατούλι και καταλήγει στη Βαθιά Σέλη.


Όλη η διαδρομή προς το διάσελο της Σέλης γίνεται μέσα σε παρθένο πευκόδασος.


Η κλίση της διαδρομής είναι πολύ μεγάλη σε συνδυασμό με τη δύσκολη μορφολογία του εδάφους κάνουν την ανάβαση πολύ ιδιαίτερη αλλά και κουραστική.


Οι Πύργοι της Σαμαριάς λίγο χαμηλότερα απο τη Κορυφή Αυλημονάκου .


Διακρίνεται η κορυφή Αλατζόπετρα.


Διανυκτέρευση στο διάσελο στης Βαθείας Σέλης.



Στην Αλατζόπετρα λίγο πριν πιάσουμε τη κόψη.



Η Κατσίγιαννη μύτη ήταν μια πραγματική έκπληξη. Μία κόψη της οποίας το πλάτος σε πολλά σημεία δε ξεπερνάει τα 2 με 3 μέτρα και προσφέρει καταπληκτική θέα τόσο ανατολικά προς το φαράγγι του Ελυγιά και τις ψηλές κορφές των Λευκών Ορέων όσο και δυτικά στο φαράγγι της Σαμαριάς και τις ανατολικές πλαγιές του Βολακιά.


Περιμένοντας τους τράγους..





Η κορυφη Ζαρανοκεφάλα.


Όρνιο ή Σκάρα πάνω από τον Ελυγιά


Η περιοχή Αγγελόκαμποι..


Στη φιλόξενη ταβέρνα του Στέλιου Γεωργεδάκη τις "Πάχνες" στην Αγία Ρουμέλη είναι το τέρμα πολλών διαδρομών και η αρχή νέων .


Γενική άποψη της περιοχής

Ξυλόσκαλο - Κουρουπιτό - Ακονιζά - Σούγια, Λευκά Όρη , Xiloskalo - Kouroupito - Akoniza - Sougia, Mnt Lefka Ori, Crete, Greece

Στις 5 Ιουνίου βρεθήκαμε με τοn Βαγγέλη Μιχελάκη, τον Simon Stutz και τον Βασίλη Βάγια στα Λευκά Όρη.

Είχαμε σχεδιάσει να περπατήσουμε μία διαδρομή με αφετηρία το Ξυλόσκαλο και τελικό προορισμό τη Σούγια. Θα περπατούσαμε τη δυτική πλευρά του φαραγγιού της Τρυπητής ως τον Προφήτη Ηλία και από εκεί θα ακολουθούσαμε το παραλιακό τμήμα του Ε4 ως τη Σούγια.

Ο Βασίλης ήταν ο μόνος που είχε κάνει τη διαδρομή και αρκετά συχνά ανέφερε τοποθεσίες που μου ακούγονταν "εξωτικές" όπως Ακονιζά ή Ανθοδέσμες συμπληρώνοντας επιτακτικά πως έπρεπε οπωσδήποτε να την περπατήσουμε.
Όταν ο Simon μας ενημέρωσε πως αρχές Ιουνίου θα ήταν Κρήτη και ήθελε να περπατήσουμε παρέα κάποια διαδρομή δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος να αποφασίσουμε ποια θα ήταν αυτή.

Η διαδρομή αν και διαρκεί αρκετές ώρες (10-12) και έχει κάποιες απαιτήσεις σε αντοχή, σε αποζημιώνει με το παραπάνω καθώς είναι εξαιρετικής ομορφιάς δικαιώνοντας πλήρως τις προσδοκίες που μου είχαν δημιουργήσει οι περιγραφές του Βασίλη.

Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής περπατάς μέσα σε παρθένο έδαφος με πλούσια βλάστηση και έχεις πανοραμική θέα των νοτιοδυτικών κορυφών, νοιώθοντας προνομιούχος που μπορείς και απολαμβάνεις τέτοιου είδους ανόθευτη ομορφιά.



Ο εθνικός δρυμός της Σαμαριάς και οι Πάχνες όπως φαίνονται λίγο πάνω από το Ξυλόσκαλο.


Προχωρώντας για Λινοσέλι.


Λίγο χαμηλότερα από το διάσελο του Γκίγκιλου στο σημείο που συνεχίζουμε δυτικά προς το μιτάτο στο Κουρουπιτό.



Η δυτική πλευρά του φαραγγιού της Τρυπιτής είναι κατάφυτη.


Το μιτάτο στο Κουρουπιτό.





Πανοραμική φώτο λίγο μετά το Κουρουπιτό. Διακρίνονται το διάσελο του Γκίγκιλου, ο Γκίγκιλος, ο Βολακιάς, η Ψηρίστρα, το σέλι της κοκινάβαρης και η ανατολική πλευρά του φαραγγιού της Τρυπιτής με τη Κατσαρομούρα.



Κατηφορίζοντας προς τις Ανθοδέσμες.


Ανθοδέσμες.



Μετά τις Ανθοδέσμες το τερέν αλλάζει και αρκετές σάρες κάνουν την εμφάνισή τους. Από το σημείο αυτό και έπειτα ως και το Προφήτη Ηλία η διαδρομή είναι αρκετά απαιτητική.



Η πηγή της Ακονιζάς. Το μόνο σημείο της διαδρομής που έχει νερό. Αξίζει να προσέξει κανείς το μηχανισμό που υπάρχει στη μεταλική πόρτα και της επιτρέπει να κλείνει από απόσταση.


Το φυτό Ακονιζά από όπου πήρε το όνομα και η πηγή. φώτο:Simon Stutz


Η κορυφή Τούμπα, αμέσως μετά τη πηγή στην Ακονιζά.





Μετά τη Τούμπα ακολουθεί το πέρασμα από τους καθρέπτες που βρίσκονται κάτω από τα Αγριμοχώραφα.

Προχωρώντας προς Προφήτη Ηλία, κάτω από τα Αγριμοχώραφα υπάρχουν δύο εκτεθειμένα σημεία.

Το παλιό κάστρο Βουκελάσι στο σημείο που συναντάμε το Ε4 προς Σούγια.

Η έξοδος του φαραγγιού Φάντασμα λίγο μετά τον Προφήτη Ηλία προς Σούγια.

Κολατσιό στο Κουρουπιτό.

Γενική άποψη της περιοχής:

Φαράγγι Σαμαριάς- Μιτατούλι, Λευκά όρη - Samaria Gorge - Mitatouli, Mnt Lefka Ori, Crete, Greece

Στις 23 Απριλίου παρέα με το Βασίλη Βάγια βρεθήκαμε στο φαράγγι της Σαμαριάς προκειμένου να πάρουμε μέρος στο πανηγύρι της εκκλησίας που βρίσκεται στον ομώνυμο οικισμό.

Η εκκλησία τιμάει τη μνήμη της Οσίας Μαρίας της Αιγύπτιας και έχει κτιστεί τον 14ο αιώνα, μάλιστα πολλοί θεωρούν πως το όνομα Σαμαριά προέκυψε από παράφραση του ονόματος της Οσίας Μαρίας (Σία-Μαρία, Σαμαριά).
Βρίσκεται λίγα μέτρα έξω από οικισμό Σαμαριά ο οποίος εξυπηρετούσε τις ανάγκες των υλοτόμων που εργάζονταν στο φαράγγι ως το 1962 χρονιά που η Σαμαριά έγινε εθνικός δρυμός και ο οικισμός εγκαταλείφθηκε.

Το πανηγύρι κάθε χρόνο συγκεντρώνει αρκετό κόσμο κυρίως από την ορειβατική οικογένεια των Χανιών καθώς γιορτάζει περίοδο που το φαράγγι είναι κλειστό και απαιτείτε σχετική άδεια από το δασαρχείο προκειμένου να μπορέσεις να επισκεφτείς το φαράγγι.

Την επόμενη περπατήσαμε ως τη θέση Μιτατούλι οπού βρίσκεται πηγή από όπου υδρεύεται ο οικισμός.



Η Σαμαριά όπως φαίνεται λίγο μετά το Ξυλόσκαλο.



Εσπερινός στην Οσία Μαρία. Ο παπά Γιώργης κάθε χρόνο ακούραστος δίνει το παρόν.




Το Φαράγγι της Σαμαριάς όπως φαίνεται από το μονοπάτι προς το Μιτατούλι. Δεσπόζει στα δυτικά ο Βολακιάς με τα εντυπωσιακά ρέματά του που χύνονται στη Σαμαριά.



Το Φαράγγι του Καλόκαμπου ενώνεται από ανατολικά με το φαράγγι της Σαμαριάς λίγο πριν τον οικισμό.



Στο δρόμο για το Μιτατούλι.



Οι Πύργοι ή Μετέωρα της Σαμαριάς επιβλητικοί στην ανατολική πλευρά του Φαραγγιού της Βαθιάς Σέλης.



Η πηγή στη θέση Μιτατούλι από όπου υδρεύεται ο οικισμός.



Το Φαράγγι της Σαμαριάς προς Νότο.



Βολακιάς.




Ο οικισμός της Σαμαριάς.



Γενική άποψη της περιοχής: